.

کنکاش

.

.

در چراگاه زمان بود که دل رفت به بازی

.

سپردم خودم را سحرگه به دست صبا

نهاد او مرا در دل وُ بر بدن شهسوار

تپیدم‌تپیدم، رسیدم به این شبکده

به دورهای نزدیک و نزدیک پُرفاصله

زمان، بازیِ چرخِ خورشید و ماه

منِ شب‌زده همدم پنجره‌های باز

سرآغازِ خواهش، جهانم به یلدا رسید

حیات می‌چشیدم، به نُشخوار رسید

چهل‌تکه شد وحدت این لحاف

من و سوزن و رخصت انتخاب

بدوزم چنانی که دلخواهم‌َست

که از سوز سرما نیابم گزند

سرای تحمل، گذرگاه جان

نشستم کنون در تماشای ذات

لحافم جهان‌بینی من شود

مرا حاصل و تحفه‌ام می‌شود

جهان را سپاس دارم و احترام

من آن چشمه‌ام کو ندارد قرار

بجوشم ببارم که شادی‌ست درین

که پیمان ماست با جهان‌آفرین

وَ پیشانیَم بر شرافت نهَم

نکو آمدم، باد نِکوتر روَم .......................... وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۲۵ آذرماه ۱۳۹۹