Bu bölümde hikâye kaldığı yerden devam ediyor…

Ve açık konuşayım, iş burada biraz karışıyor.

Kırmızı çizgileri olan, düşünceli, güven veren ve beni kendi standartlarım konusunda bile şaşırtan bir adamla geçen geceler…

Netflix and chill planları, sürpriz yumurtalar, sabaha karşı kahveleri, üstüne sinen kokular ve insanın aklında uzun süre kalan o “acaba” hissi…

Ama mesele tam da burada başlıyor.

Çünkü bazen biri sana kötü davranmaz.

Hatta tam tersi, çok iyi hissettirir.

Yine de hiçbir yere varmaz.

Ve insan en çok buna takılır zaten.

Bu bölümde;

– “kırmızı çizgi” meselesini,

– gece mesajlarını ve belirsiz flört matematiğini,

– birinin hayatında güzel bir yer kaplayıp yine de onun hikâyesinde kalıcı olamamanın hissini konuşuyoruz.

Bir de tabii…

“Sen bana güvenme” diyen erkekleri.

Nedense her zaman en merak edilen model oluyorlar.

Bazı insanlar hayatımıza büyük dramlarla değil, yarım kalmış hislerle giriyor.

Ve bazen kapanış konuşması bile olmadan gidiyorlar.

Peki soru şu:

Gerçekten özlediğimiz kişi mi…

Yoksa onun yanında hissettiğimiz versiyonumuz mu?