Κάθε φέτος και καλύτερα όταν περιποιείσαι εσύ τον κήπο σου. Ας αναλάβουμε την ευθύνη για το σπίτι μας και ας συνεργαστούμε για την ευημερία όλων μας. Είναι πολύ πιο εύκολο, είναι εφικτό. Το zero-sum game είναι πολωτικό, συγκρουσιακό και αυτοκαταστροφικό.

Το Σύμπαν δεν είναι μια ολοκληρωμένη Δημιουργία και ένα κλειστό κύκλωμα. Στο Σύμπαν κάθε μέρα είναι μια μέρα της Δημιουργίας. Το μυστικό είναι να το ανακαλύψει κανείς. Δεν υπάρχει ιδεαλισμός ή κοινωνικό σύστημα σκέψης που να μπορεί να αναμετρηθεί με την δημιουργική συνείδηση.

Ένας πολύ αξιόλογος Αμερικάνος βιολόγος νέας κοπής, ο Μπρους Λίπτον, μας διδάσκει εδώ και δεκαετίες το επιγενετικό κομμάτι της αλήθειας πως δεν γεννηθήκαμε καταδικασμένοι σε μια οποιαδήποτε μοιραία ζωή. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν πως αυτό είναι κάτι που ουσιαστικά πιστεύουν διότι το αποδέχονται έμμεσα. Οι περισσότεροι ακόμα και στον επιστημονικό διαφωτισμό ασπάζονται μια απόλυτη γενετική κυριαρχία, ρωτάνε τα βιολογικά τους άστρα να τους πουν τι ΠΡΌΚΕΙΤΑΙ να συμβεί στη ζωή τους. Ρίχνουν τις βιολογικές τράπουλες σήμερα για να προφητέψουν το μέλλον τους.

Όντως κληρονομούμε πολλά χαρακτηριστικά από τους γονείς μας και αυτοί από τους δικούς τους και ούτω καθεξής. Λέγεται πως μοιραζόμαστε το βιολογικό υλικό με όλα τα ζώα και τα χημικά στοιχεία με όλο το σύμπαν. Αλλά λίγοι συνειδητοποιούν πώς το να μοιραζόμαστε δομές και χαρακτηριστικά ανήκει στις στρατηγικές της φύσης να ανακυκλώνει μηχανισμούς ζωής, αναπαραγωγής και ευφυΐας για να εξασφαλίζει την εξέλιξη και την ποικιλία των ειδών. Διότι τα χαρακτηριστικά που γεννιούνται μέσα από επίπονες κι επικίνδυνες διαδικασίες επιλογής βιολογικών, ψυχολογικών, διανοητικών, εντέλει έμμεσα και κοινωνικών στρατηγικών έβγαλαν σε κάποια δεδομένη στιγμή ανθρώπους από μια πολύ δύσκολη κατάσταση, επιβιώνοντας εξελισσόμενοι. Αυτό που μας παραδίδεται δεν είναι το non-plus-ultra, το επιστέγασμα των δικών μας κατακτήσεων στη ζωή αλλά οι κατακτήσεις των προγόνων μας. Αυτό είναι όλο το μεγάλο μυστήριο της γενετικής μας κληρονομιάς.

Το ανθρώπινο γενετικό υλικό συνεχίζει να επηρεάζεται από το περιβάλλον του σε όλες του τις διαστάσεις καθ'όλο τον κύκλο ζωής του όντος. Ο διαχωρισμός σε εξωτερικούς και εσωτερικούς περιβαλλοντολογικούς παράγοντες είναι καθαρά ψυχολογικός. Η επιδερμίδα του ανθρώπου είναι μια μεμβράνη που ρυθμίζει κάποια όρια. Ένα απλό παράδειγμα, από ένα και μόνο κύτταρο μιας μαμάς που προσμίχθηκε, γονιμοποιήθηκε, με το γενετικό υλικό ενός μπαμπά μέσα από συνεχή κλωνοποίηση και συστηματική διαφοροποίηση, που μοιάζει να γίνεται μαγικά μέσα στο βιοψυχολογικό πεδίο της μητέρας, φτιάχνεται ένας ημιαυτόνομος άνθρωπος που ίσως επιδέχεται αλλά οπωσδήποτε χρήζει παιδείας.

Μπορούμε να πάρουμε το ίδιο αδιαμορφοποίητο κύτταρο, να το πολλαπλασιασουμε σ' ένα πιατάκι, να το μοιράσουμε σε πολλά πιατάκια Petri με διαφορετικό περιβάλλον, με τροφή, συνθήκες και καταλύτες ανάπτυξης και να παραλάβουμε κάθε εξειδικευμένο κύτταρο ή ιστούς: μυικά, νευρικά, οστών, επιδερμίδας κλπ. Έτσι λειτουργούν άλλωστε πολλές μοντέρνες θεραπείες ανάπλασης κυττάρων κι εκεί βρίσκεται το προσεχές μέλλον της μοντέρνας ιατρικής.

Από αυτό πραγματικοί επιστήμονες έβγαλαν το συμπέρασμα πως αρρώστιες και εκφυλιστικές παθήσεις δημιουργούνται στα κύτταρά μας μέσα από το κατάλληλα ακατάλληλο περιβάλλον που τις ενθαρρύνει κυρίως μέσα από χρόνιες "κακές" συνήθειες. Μέσα από καθημερινές ρουτίνες κακών επιλογών επιμένουμε να διαμορφώνουμε και να διατηρούμε ένα περιβάλλον ακατάλληλο για την φυσική λειτουργία και αυτορύθμιση του οργανισμού. Γι αυτό και γνωρίζουμε πειραματικά πως όταν σταματήσουμε να στερούμε από τον οργανισμό το κατάλληλο περιβάλλον που χρειάζεται και σταματήσουμε τον υποβάλλουμε σε τοξικότητες ή σε ανισόρροπες υπερβολές και ελλείψεις ο οργανισμός μετά από κάποιο διάστημα αρχίζει να αναρρώνει αυθόρμητα, αυτόματα και φυσιολογικά. Αυτό το γνωρίζουμε καλά, απλά δεν το συμπεριλαμβάνουμε στη γενική και δημόσια παιδεία.

...