Βρισκόμαστε στην τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, των Απόκρεω, όπως έχει ονομάσει η Αγία μας Εκκλησία αυτήν την ημέρα. Είναι η τελευταία Κυριακή που καταλύεται κρέας από τους χριστιανούς, οι οποίοι προετοιμάζονται για την νηστεία της μεγάλης τεσσαρακοστής.

Στην σημερινή Κυριακή έρχεται σε τελεία αντίθεση, το πνεύμα που μας παρουσιάζει η Εκκλησία με το πνεύμα που έχει επικρατήσει και έχει γίνει πλέον παράδοση, δηλαδή του ξέφρενου πανηγυριού, με τις μάσκες και με τις σερπατίνες.

Καλό είναι όμως να γίνεται μια προσπάθεια ερμηνείας και υπενθύμισης του πνεύματος των ημερών.

Εορτάζει ο κόσμος και χαίρεται με την Τσικνοπέμπτη, λες και θα νηστέψει μετά, και "τρέχει να προλάβει", για το καλό. Τρέχει σε αποκριάτικα πάρτυ, για να είναι μέσα στο πνεύμα των ημερών, πάλι για το καλό, όπως ακούγεται από πολλούς. 

Δεν κατηγορώ τίποτα, αντιθέτως είμαι υπέρμαχος σε κάθε αφορμή χαράς, φθάνει να μην είναι πρόσκαιρη και να χάνεται εύκολα. Η υπενθύμιση πάντα μας δίνει τροφή για σκέψη.

Έχει αναρωτηθεί κάνεις άραγε ποιο είναι το πραγματικό νόημα και πνεύμα των ημερών; Τι σημαίνει, έστω και ετυμολογικά, σαν λέξη η αποκριά;
Όλοι γιορτάζουν μία γιορτή χωρίς όμως να γνωρίζουν γιατί πραγματικά υπάρχει αυτή η γιορτή.

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ακούμε την περικοπή που μιλάει για την μέλλουσα κρίση. Τα ψαλτικά μέλη της ακολουθίας εκθειάζουν αυτήν τη στιγμή: "Ω ποία ώρα τότε, και ημέρα φοβερά, όταν καθίση ο Κριτὴς επὶ θρόνου φοβερού!"
Γεννάται εύλογα το ερώτημα, αν ταιριάζει το πνεύμα της μέλλουσας κρίσης με χορό και πανηγύρι; Αν αυτή η μέρα είναι ημέρα για να φοράμε μάσκα ή μία υπενθύμιση  ότι πρέπει να κοιτάξουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και να βγάλουμε την μάσκα του υποκριτή που φοράμε στη ζωή μας;


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/mikres-katecheseis--5711065/support.

Νεανικά Σαλπίσματα