Tijd bestaat niet. Er is geen verleden om te missen en geen toekomst om naar te verlangen. Alleen een bewustzijn zonder geschiedenis, gewichtloos in het onmetelijke. Alsof het universum heel even inhoudt wat het weet. Wachtend op dat ene ogenblik waarop een paar ogen opengaan en een leven begint.

Tussen de andere kinderen bouwt hij zwijgend verder. De torens zijn klein, maar gehoorzamen tenminste. Buiten het glas gelden andere regels. Daar bepalen volwassenen wanneer iemand mag blijven. En wanneer iemand weg moet. Wat er in die tien dagen precies verloren ging, zal hij pas veel later proberen te begrijpen.

Nog weet niemand wat er onderweg verzameld zal worden. Geen herinneringen. Geen verhalen. Geen verbanden. Alleen een kleine Jelle die de wereld tegemoet loopt. En een wereld die, zonder het te beseffen, ruimte maakt voor de eerste stappen van iemand die later overal betekenis zal zoeken.

Groene zeep. Een gang vol echo’s. Twee oude zusters die denken dat orde belangrijker is dan begrip. Een vierjarige jongen met te veel vragen en woorden die niet voor kinderen bedoeld zijn. Eén uitbarsting. Eén vernedering. En een smaak die nooit meer verdwijnt. Sommige herinneringen laten zich niet uitwassen. Zelfs niet met groene zeep.

Achter de flats lagen weilanden. In de remise stonden de trams voor de nacht. De bunkers waren er gewoon. Het V2-platform ook. Frank zond Radio Worst uit vanuit zijn slaapkamerraam. Zijn stem hing tussen de flats, de slootjes en de bouwterreinen. Bram had dagelijks schijt aan alles. Dat vond Jelle mooi. Dat vindt hij nog steeds mooi.

Sommige mensen leren door te luisteren. Anderen door te kijken. Jelle leek vooral te leren door geregeld in de penarie te komen. Alsof er ergens achter de zichtbare wereld nog een deur zat die open moest. Niet uit roekeloosheid, maar uit een hardnekkige behoefte om te weten wat erachter lag. Meestal leverde dat meer vragen op dan antwoorden. En af en toe een reddingsactie.

Tussen ruis, reclames en verre radiostations duiken soms boodschappen op uit een onbekende wereld. Een telefoonnummer. Een belofte van geluk. Een stem die haast heeft. Voor je het begrijpt is het alweer verdwenen. Toch blijft er iets achter. Alsof zelfs deze toevallige uitzending deel uitmaakt van Het Groot Verband.

Sommige dingen laten zich niet verklaren. Ze verschijnen, verdwijnen, en laten iets achter wat je jaren later nog niet kunt benoemen. Geen antwoord, geen duiding. Alleen de herinnering dat ze er waren. En een blik op de wereld die nooit meer dezelfde werd.

Tussen regen, krijt en aardrijkskunde ontstaat een wereld die nergens hoort te bestaan. Eerst een grap. Dan een geheim. Dan iets dat zich niet meer laat uitgummen. Sommige tekeningen verdwijnen. Andere blijven rondzingen, lang nadat de schoolbel is verstomd.

Tussen aardrijkskunde, regen en verboden slappe lach ontstaat een wereld met eigen wetten. Bevolkt door Hartepik en zijn steeds uitdijende familie. Wat begint als een geheim tussen twee elfjarige schooljongens achter in de klas, groeit uit tot Jelles eerste liedje. Kennelijk had niemand Hartepik verteld dat het voorbij was.