Í þessum þætti sest Stefán Karl hjá mér.

Við tölum um að vera aðstandandi, biðina eftir svörum, að læra að treysta ferlinu og hvað það getur verið erfitt að viðurkenna að maður ráði ekki alltaf við allt.

Stefán talar opinskátt um veikindaleyfi, vinnuna, vinina sem urðu klettarnir hans og af hverju honum finnst mikilvægt að fara ekki í felur með það sem er í gangi.

Við förum líka mikið inn á stráka hliðina, hvernig þeir tala saman, styðja hvorn annan og hvernig nærvera getur stundum skipt meira máli en réttu orðin.

Svo förum við yfir lífið í dag, hvað þetta allt hefur kennt honum og hvaða merkingu hann leggur í hlutina eftir á.

Mjög margt í þessum þætti sem ég tók með mér. Og Stefán er bara einstaklega góður að tala um hluti sem geta annars verið svolítið erfiðir að setja orð á 🤍

Þessi þáttur er aðeins öðruvísi en þeir sem hafa komið á undan.Að þessu sinni fæ ég til mín Lóu Björk Ólafsdóttur, ráðgjafa hjá Krabbameinsfélaginu, í eitt mjög mikilvægt samtal.Ég er kannski ekki alveg hlutlaus þegar kemur að Lóu. Hún hefur hjálpað okkur hjónum mikið og var hluti af Heruteyminu sem reyndist okkur ómetanlegur stuðningur á erfiðum tíma. Fyrir það verð ég henni og Heruteyminu ævinlega þakklát.Við tölum um það sem gerist þegar lífið verður skyndilega allt annað en þú hafðir planað.Af hverju fylgir aðstandendum svona oft sektarkennd? Af hverju missum við okkur stundum á þeim sem okkur þykir vænst um? Hvað er eðlilegt þegar áfall dynur yfir? Hvernig lifir maður með sorg? Hvernig finnur maður sjálfan sig aftur eftir veikindi? Af hverju getur verið svona erfitt að tala um nánd, kynlíf og óttann við dauðann?

Og kannski það mikilvægasta…Af hverju finnst svo mörgum þeir vera einir með tilfinningar sem eru í raun ótrúlega algengar?Lóa fer yfir það hvernig tíminn lækni ekki endilega sorgina, heldur verði maður smám saman stærri en sorgin. Eða þegar hún minnti á að við þurfum að sýna okkur sjálfum meiri mildi. Við erum bara manneskjur.Ég vona að þessi þáttur verði huggun fyrir suma, skilningur fyrir aðra og verkfæri fyrir marga.

Það eru sum samtöl sem breyta engu um það sem hefur gerst en geta breytt miklu fyrir þann sem situr í svipuðum sporum í dag.

Í þessum þætti opna Helga og Björn hjörtu sín og segja af ótrúlegri hreinskilni frá því sem enginn undirbýr foreldra fyrir. Óttanum, óvissunni, geðshræringunni og því hvernig heimurinn getur hrunið á einu augnabliki þegar barnið þitt greinist með krabbamein.

En það sem þau gefa í þessum þætti er meira en saga fjölskyldunnar sinnar. Þau gefa öðrum foreldrum orð yfir tilfinningar sem geta verið svo erfitt að bera ein. Þau minna á að það er hægt að finna sig svo óendanlega einn í svona aðstæðum, en maður er það ekki.

Ég held að þessi þáttur muni snerta marga og ég held líka að hann muni hjálpa 🤍

Í þessum þætti af Lífið á meðan sest Óðinn niður með mér.

Flest þekkjum við hann úr fjölmiðlum og opinberri umræðu. En í þessum þætti kynntist ég allt öðrum Óðni.

Þriggja barna föður, eiginmanni og aðstandanda.

Manni sem hefur þurft að halda áfram að mæta í öll sín hlutverk á sama tíma og fjölskyldan hans hefur staðið frammi fyrir einni stærstu áskorun lífs síns.

Við ræðum um það hvernig alvarleg veikindi hafa áhrif á alla fjölskylduna, hvernig börnin verða hluti af ferðalagi sem þau kusu sér ekki, hvað hjálpar þegar maður stendur frammi fyrir óvissu og hvað hjálpar alls ekki. Við tölum um baklandið sem greip þau, dagana sem voru erfiðir, húmorinn sem hélt þeim gangandi og af hverju það skiptir máli að halda áfram að finna gleði jafnvel þegar lífið er í uppnámi.

Það sem sat mest í mér eftir samtalið var jákvæðnin, sú tegund af von sem velur að halda áfram þrátt fyrir að vita ekki hvað morgundagurinn ber í skauti sér.

Í þessum þætti fæ ég til mín Laufeyju sem segir frá því þegar systir hennar greindist með krabbamein á sama tíma og þær voru báðar óléttar.

Við ræðum óttann, samviskubitið, óvissuna og hvernig lífið getur breyst á einu augnabliki. Um það að standa við hlið einhvers sem maður elskar og reyna að fóta sig í aðstæðum sem enginn er undirbúinn fyrir.

Þetta er ekki bara saga um veikindi.

Heldur saga um systraást, von og það sem við segjum stundum ekki upphátt ❤️

Í nýjasta þættinum af Lífið á meðan fæ ég til mín hana Rakel Þorsteins.

Rakel segir svo fallega og einlægt frá pabba sínum sem lést eftir erfiða baráttu við krabbamein.

Hún deilir með okkur hvernig það var að vera dóttir manns sem greindist ekki bara einu sinni heldur þrisvar og lifa með þeirri óvissu, ótta og sorg sem fylgir því að elska einhvern svona mikið.

Það sem snerti mig mest var að heyra hana tala um sambandið þeirra á milli.
Hversu náin þau voru og hvað hann var stór og mikilvægur partur af lífinu hennar ♥️

Rakel talar líka svo einlægt um sorgina sem fylgir því að horfa á manneskjuna sína breytast í veikindum.
Hvernig lífið verður aldrei aftur eins og hvernig maður þarf einhvern veginn að læra að lifa með nýjum raunveruleika sem maður bað aldrei um.

Þessi þáttur hittir mjög nærri heim hjá mér.
Ekki bara vegna umræðunnar sjálfrar heldur líka af því að við Rakel höfum verið vinkonur síðan við vorum litlar stelpur. Það var eitthvað svo sérstakt við að setjast niður með góðri vinkonu sinni og eiga þetta samtal á svona djúpum, hráum og einlægum nótum 🤍

Í nýjasta þættinum af Lífið af meðan sest ég niður með henni Guðrúnu.
Það er eitthvað við sögu Guðrúnar sem ég tengi mjög sterkt við. Guðrún er mögnuð þriggja barna móðir, maki, í ábyrgðarfullu starfi
og svo bætist það óumbeðið hlutverk við… að vera aðstandandi.
Í þættinum ræðum við um hvernig hlutverkin snúast stundum við 👀
óvissuna, ábyrgðina og lífið á meðan allt er í gangi.
En það sem situr svo sterkt eftir hjá mér er viðhorfið hennar, styrkurinn og jákvæðnin gagnvart þessum “andstæðingi” 🤍

Í þessum þætti af Lífið á meðan fæ ég til mín Margréti.

Hún er ung kona sem er að ganga í gegnum það að mamma hennar er með ólæknandi krabbamein. Við tölum um það sem gerist þegar lífið breytist svona skyndilega – óvissuna, tilfinningarnar og það að þurfa samt einhvern veginn að halda áfram. Þetta er samtal um að vera aðstandandi, um sorg á meðan…en líka um tengsl, ást og von.

Í nýjasta þætti af Lífið á meðan fæ ég til mín Guðlaugu.Á einni nóttu breyttist allt. Barn verður langveikt, foreldrar fara út af vinnumarkaði og lífið sem þau þekktu hverfur.Í þættinum ræðum við hvernig það er að standa í svona aðstæðum, þegar þú veist ekkert hvert lífið stefnir, þegar þú þarft að verða sérfræðingur barnsins þíns og halda áfram á sama tíma.Guðlaug hefur ótrúlega nálgun á lífið, mikla kómík og finnur þakklæti á stöðum þar sem maður myndi kannski ekki búast við því.Við ræðum líka:– álagið sem fylgir því að verða allt í einu “hjúkrunarforeldri”– hvað situr eftir þegar fólk er ekki nærgætið– hvernig tengsl og félagslíf breytast– og af hverju setningin „lífið er núna“ fær allt aðra merkingu

Í þættinum sest ég niður með Tómasi Þór, og ræði við hann um að vera aðstandandi þegar lífið breytist á einu augnabliki.

Þau voru stödd í ferli hjá Livio að reyna að eignast barn þegar maki hans greindist með mergæxli. Framtíðin breyttist og með henni allt sem þau höfðu séð fyrir sér. Í þættinum förum við yfir hvað er ómetanlegt að hafa góðan stuðning, hvernig tengslin geta bæði styrkst og stundum breyst og hvernig það er að lifa með þeirri vitneskju að krabbameinið muni koma aftur.