Արցախյան 2–րդ պատերազմի սկսվելու բոթը փոխեց Մարիամի Դիլբանդյանի կյանքը։ Զինվորներին, Արցախից տեղահանված մարդկանց օգնելու միտքը հանգիստ չեր տալիս նրան։ Ֆեյսբուքում դարմահավաք նախաձեռնեց և իր արտասահմանցի ընկերների նվիրատվություններով կարողացավ գնել կարի մեքենաներ, հրավիրեց արցախցի կանանց և հենց իր տունը փոքրիկ արհեստանոցի վերածելով՝ քնապարկ ու անձրևանոց սկսեցին կարել։ Պատերազմի ավարտից հետո Մարիամը որոշեց նախաձեռնել մի գործը, որը երկարատև կյանք կունենա և կօգնի արցախցիներին հոգալ իրենց առօրյա հոգսերը։ Ուսումնասիրելով հայկական հնագույն և միջնադարյան զարդանախշերը սկսեց աշխատել «Լորիկ» ապրաքանիշի ստեղծման ուղղությամբ։ Այստեղ օգնության հասան նրա գրաֆիկ դիզայների հտմությունները․ մոտ 100 զարդանախշ թվայնացնելով՝ էկոպայուսակներ, սեղանի սփրոցներ, մանակական հագուստ, հղիների շորեր սկսեցին արտադրել՝ օգտագործվելով Եգիպտոսից ներկրված պարկակտոր։ Մարիամն ուրախությամբ ասում է, որ պատվերների պակաս չկա․ հայկական շնչով, սիրով ու ջերմությամբ պատրաստված յուրօրինակ աշխատանքներն անտարբեր չեն թողնում ոչ ոքի։