Voor een niet-golfer als ik was het vaak niet eenvoudig die verhalen te vertalen, enerzijds vanwege het rijke jargon, anderzijds omdat sinds Wodehouse’ tijd de regels en gebruiken van het spel niet weinig veranderd zijn en bijv. tegenwoordig alle ‘clubs’ (de stokken) andere namen hebben gekregen. Ik heb daar zelfs de hulp van een kenner als Robert Reinders Folmer voor moeten inroepen.

In dìt verhaal worden overigens aan de ene kant de regels tot in het absurde gevolgd, terwijl het voor de rest eigenlijk een hoogst onregelementair potje is. Typisch Wodehouse dus weer.