[...]

Μικρή και κρυφή είναι η πόρτα που οδηγεί προς τα μέσα, και η είσοδος φράσσεται από αμέτρητες προκαταλήψεις, λανθασμένες εικασίες και φόβους. Πάντα κάποιος επιθυμεί να ακούσει για μεγάλα πολιτικά και οικονομικά σχέδια, αυτά ακριβώς που έχουν οδηγήσει κάθε έθνος σε τέλμα. Επομένως, ακούγεται τραγελαφικό όταν κάποιος μιλάει για κρυφές πόρτες, για όνειρα και για έναν εσωτερικό κόσμο. Τι σχέση έχει αυτός ο ανούσιος ιδεαλισμός με τα γιγαντιαία οικονομικά προγράμματα, με τα λεγόμενα προβλήματα της πραγματικότητας;

[...]

Ο απλός άνθρωπος δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί πόσο πολύ η κλίση, η διάθεση και οι αποφάσεις του επηρεάζονται από τις σκοτεινές δυνάμεις του ψυχισμού του και πόσο επικίνδυνες ή χρήσιμες μπορεί να είναι στη διαμόρφωση του πεπρωμένου του. Η συνειδητότητα του νου μας μοιάζει με έναν ηθοποιό που έχει ξεχάσει ότι παίζει έναν ρόλο. Όταν όμως το έργο φτάνει στο τέλος του, πρέπει να θυμηθεί τη δική του υποκειμενική πραγματικότητα, γιατί δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να ζει ως Ιούλιος Καίσαρας ή ως Οθέλλος, αλλά μόνο ως ο εαυτός του, από τον οποίο έχει αποξενωθεί από μια πρόσκαιρη επιτήδευση της συνείδησης. Πρέπει να γνωρίζει και πάλι ότι ήταν απλώς μια φιγούρα στη σκηνή που έπαιζε ένα έργο του Σαίξπηρ και ότι στο παρασκήνιο υπήρχε ένας παραγωγός καθώς και ένας σκηνοθέτης που, όπως πάντα, θα έχει κάτι πολύ σημαντικό να πει για το παίξιμό του.

"Το νόημα της ψυχολογίας για τον σύγχρονο άνθρωπο" του Καρλ Γιουνγκ (1931)