ไต้หวันกำลังก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุขั้นสูงสุด ซึ่งเป็นปัญหาที่รัฐบาลกำลังพยายามแก้ไข โดยนอกจากจะพัฒนาสวัสดิการผู้สูงอายุให้ครอบคลุมรอบด้านแล้ว ก็ยังพยายามเพิ่มอัตราเกิดของประชากรให้มีสัดส่วนที่เหมาะสมจนเกิดความสมดุลของประชากรในช่วงวัยต่างๆ ด้วย แต่ไม่ว่ารัฐบาลจะพยายามออกนโยบายช่วยเหลืออุดหนุนผู้มีบุตรหรือมีมาตรการใดๆ ออกมากระตุ้นอัตราการเกิด ประชาชนไต้หวันกว่าครึ่งก็ยังไม่กล้าที่จะให้กำเนิดบุตรหลานอยู่ดี นั่นเพราะว่าการเลี้ยงเด็กหนึ่งให้เติบโตมาเป็นบุคลากรที่ดีมีคุณภาพของสังคมจำเป็นต้องมีปัจจัยต่างๆ มากมายเข้ามาเกี่ยวข้อง โดยเฉพาะสถาบันครอบครัวและสถาบันการศึกษาที่จะอยู่กับเด็กๆ ในทุกช่วงวัยของการเติบโตจึงถือเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้สามารถคาดการณ์อนาคตข้างหน้าของเด็กๆ ได้เลย แน่นอนว่ายุคสมัยที่เปลี่ยนไปก็ส่งผลให้วิธีการเลี้ยงดูบุตรหลานต้องมีการปรับเปลี่ยนไปด้วย ซึ่งในสังคมไต้หวันหากครอบครัวใดมีผู้ปกครองที่ไม่ยอมปรับตัวไปตามยุคสมัย ยึดมั่นถือมั่นในความคิดตัวเองเป็นหลัก และจ้ำจี้จ้ำไชกับบุตรหลานจนเกินไป ก็จะถูกเรียกว่า ผู้ปกครองไดโนเสาร์ ภาษาจีนคือ ข่งหลงเจียจ่าง (恐龍家長) ซึ่งพฤติกรรมของผู้ปกครองเหล่านี้เป็นอย่างไรและจะส่งผลต่อเด็กๆ อย่างไรบ้าง คลิกฟังรายการ (ตอนที่ 2) ที่นี่