.

مکاشفه

.

.

نسیم عشق می‌آید

نفیر دشمنی‌ها هم

دلم از یار می‌خواند

وَ تاریخ، بوی غم دارد

.

هزاران شعر حزن‌انگیز

هزار دکّان سرماخیز

هزاران جامه‌ی تزویر

هزار استاد خود درگیر

که دنیا، گاه، وهم‌انگیز تصویری‌ست

حیرانی‌ست، ناکامی‌ست وُ ویرانی‌ست.

اگر از خود، برون‌جویی به ره‌یابی

ببینی صدهزار تابلوی گمراهی

.

زمان، همبستر مرگ است

وَ پایانی، که در راه است

همین فرصت مرا بس‌، گر

نیامیزم به هر نیرنگ

.

.

: کسی از راه می‌آید؟

- نمی‌بینم!، نمی‌باید!

.

: کسی، آنسوی ایوان هست؟

- نمی‌دانم.

.

: چه‌هستم؟ کیستم؟

- غذایت چیست؟ خونابه؟ مرگ‌اندود وُ درداَفکن؟، هزاران آه مردافکن!

- وَ بین، لذت چه می‌جویی؟

- چه‌خواهی داد؟ چه بِستانی؟

.

: شرافت چیست؟

- یک‌گوهر!

: نشان از چیست؟

- از حوا، وز آدم. که باشد مایه‌ی آرامش و لبخند.

.

: ای‌دوست، می‌ترسم!

- بیهوده‌ست، که دنیا خانه‌ایی امن است.

- بترس از خود، وز این هفت‌پیکر سَرخود!

- بترس از اینکه نابالغ شَوی معدوم وُ در "من" گُم!

.

: ناموسم؟

- اندامت!، افکارت!، گفتارت! وَ کردارت!

.

: شهوت چیست؟

- هر خواهش، که از اندازه بیرون است!

.

: مرا خوش‌دار به یک‌گفتار🙂

- معنا یاب زین بودن، که ارزَد بهر جان دادن.

.

: مرا سر می‌زنی گاهی؟

- درونت، من. برونت، من، تمام هست و نیستت من‌.

- ولیکن هرشبانگاهی، به تو سر می‌زنم، آری،

- درون آینه، گاهی به واکاوی،

- که دیداری‌ست به هوشیاری اگر چشم خرد داری؛

.

.................................... وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۲۷ آذرماه ۱۴۰۰

https://www.instagram.com/p/CXmZYHxqSEf/?utm_medium=share_sheet