Јас сум Даница, а ова е мојот став: 

Постојат болести што медицината ги нарекува „ретки“. Зборот звучи речиси невино, како нешто што се случува далеку, на маргините на статистиката. Но реткоста е само медицински термин, а човечкото чекање никогаш не е ретко. Да чекаш терапија, да броиш денови наместо иднини, да живееш меѓу надежта и тишината на институциите, тоа е искуство што премногу семејства го познаваат.

Ретката болест, на хартија, значи мал број пациенти. Во реалноста, таа значи долга потрага по име за сопствената болка, врати што се отвораат бавно и живот што неочекувано станува зависен од табели, процедури и потписи. Така медицината, која треба да биде наука за спасување, понекогаш се претвора во дом на чекањето.Постоиме во време на чуда што науката ги создава речиси секојдневно. Она што вчера било пресуда, денес е дијагноза со надеж. Болести што некогаш значеле неизбежен крај денес имаат терапија. Но напредокот е чудна работа: тој постои само таму каде што навреме пристигнува. Кога доцни, и чудото ја губи својата смисла.