Monologların on birinci bölümünde H. Haluk Ceylan çok uzun bir aranın ardından yeniden aslında en güncel olanın en bireysel olduğuna kanaat getirerek asla bitmeyen gözyaşlarımız, kendimizle olan savaşımız ve kırılganlıklarımıza dair konuşmaya çalıştı.