Στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς για την εμπιστοσύνη στις διεθνείς σχέσεις με την πρέσβειρα ε.τ. Δανάη Κουμανάκου, το ερώτημα μεταφέρεται στο ευρωπαϊκό πεδίο:

Μπορεί η εμπιστοσύνη να λειτουργεί ως υπόβαθρο προβλεψιμότητας σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής επιτάχυνσης;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως κανονιστική δύναμη, καλείται να αποδείξει αν ο κανόνας αρκεί χωρίς συνεκτική ισχύ.

Η συζήτηση εστιάζει στη δημοσιονομική σύγκλιση, στον επιμερισμό ρίσκου και στη μετάβαση από τη ρύθμιση στη συλλογική στρατηγική βαρύτητα.

Γιατί η εμπιστοσύνη δεν θεμελιώνεται σε διακηρύξεις — αλλά σε κοινό βάρος και κοινή ευθύνη.