جديدترين قسمت پادکست متافور  منتشر شده است:

اپیزودی که ازطریق آن به درون شعری تکان‌دهنده درباره‌ی اندوه ِ از دست دادن و بزرگ شدن فرو میرویم.

از طریق عدسی تیزبین ِ این شعر ِ کوتاه، اما تاثیرگذار ِ آندره شرپا، به سفری صمیمی به زندگی ِ پر از ابهام، انزوا و اندوهی که شاعر بعد از تشخیص بیماری پدرش تحمل میکند، برده می‌شویم. اما قدرت واقعی این شعر در این است که شاعر با مهربانی و فروتنی، آن‌چنان از تجربه‌ی نوعی‌از از دست دادن ِ ناگهانی و برگشت‌ناپذیر برایمان حرف می‌زند که مدت‌ها مفاهیمی مانند "ناگهانی" و "برگشت‌ناپذیر" از ذهن‌مان پاک نمی‌شود.

باور داریم شما هم طنین مشابهی در این شعر کوتاه، اما مهم خواهید یافت.

رخدادنگاری:

رخدادنگاری این اپیزود

1. آرم استیشن پادکست متافور

2. شعر ِ "موسمی بدون پاییز" با خوانش منیره عروجی (00:45)

3. معرفی ِ شاعر و شعر (03:10)

4. چرا محسن حسینی از خواندن این شعر ِ آندره شرپا لذت برده است و توضیحاتی در مورد شعر (10:35)

5. چرا آرش ثابتی از خواندن شعر لذت برده است و توضیحاتی در مورد شعر (15:05)

6. ادامه‌ی حرف‌های محسن حسینی درباره‌ی نمادهای استفاده‌شده در شعر (20:03)

7. ادامه صحبت‌های آرش ثابتی درباره‌ی شاعر (24:16)

8. تقابل حرکت و مرگ (28:08)

9. پایان متفاوت شعر (29:37)

10. جمع‌بندی (32:17)

11. شعر ِ "موسمی بدون پاییز" با خوانش نصار مطرقی (36:23)