تو زمان داری

برای بهتر شدن

برای سفر کردن

و برای برگشتن

تو اختیار داری، به همان‌اندازه که وجود داری، به همان اندازه که نور داری.

از جایی آمده‌ای و به همان‌جا برمی‌گردی.

به سفری کوتاه آمده‌ایی و روزی این راه به آخر می‌رسد. در این میان تو تغییر می‌کنی، و این شانس را داری که بهتر شوی. شاید بارها این مسیر را آمده باشی،‌ شاید باز هم همین‌راه را بیایی، این تو کمک میکند که شرایط بهتری برای فردا که تازه سفر را آغاز می‌کنی راه هموارتر باشد با شعله‌ایی بیشتر. متفاوات خواهی بود، کسی دیگر. نقطه‌ی مشترک تو با او تاثیری است که تو در دنیا خواهی گذاشت. همان‌طور که تو از گذشتگانت یاد گرفتی. تو در نتیجه‌ی کار گدشتگانت زندگی می‌کنی. در هر صورت تو تاریخ می‌شوی، الانی وجود ندارد،‌آینده خواهد آمد و حال شد. تو می‌توانی مثل گذشته‌ی خود،‌ آینده ساز باشی. این پل را به گذشته بساز، یاد بگیر،‌ و نور را به آینده ببر.

آرام باش

تو زمان داری

اگر در مسیر درست حرکت کنی، هیچ وقت دیر نیست.

ما واقعن امیدواریم که شما از شنیدن این قسمت لذت برده باشید،‌ چون که ما در تمام مراحل ساخت در کنار چالش‌ها و سختی‌هاش بسیار لذت بردیم.

حتمن نظراتتون رو با ما به اشتراک بگذارید. راه‌های ارتباطی به حکایت‌های ترنچ از طریق شبکه‌های اجتماعی و یوتیوب هست،‌ مارو با نام‌های

حکایت‌های ترنج و یا fables of toranj پیدا کنید

یا از طریق لینک‌های زیر مارو پیدا کنید

یوتیوب:

https://www.youtube.com/channel/UCcX6r0z04tx6pM3bSP7k7kA

اینستاگرام:

https://www.instagram.com/fables.of.toranj/

در نهایت ممنون که پادکست رو با دوستاتون به اشتراک می‌گذارید. هرچی جمعمن بزرگ‌تر می‌شه ما با قدت بیشتری می‌تونیم به ادامه فعالیت‌های حکایت‌های ترتج ادامه بدیم.

در قسمت بعدی به داستانی که مانا در آخر داستان از کتاب‌خونه فرهنگ برداشت می‌پردازیم. کتاب "حسن و دل" نوشته‌ی سیبک نیشاپوری.

تا اپیزود بعدی،‌ مراقب خودتون باشید.