Necip Fazıl’ın fırtınalı ruhundan süzülen, her kelimesi sükutun nabzını tutan o dev eserle baş başayız: "Veda".

Bazen ayrılık, sadece bir gitme eylemi değildir; arkada kalan gölgenin bile uğurlamak zorunda kaldığı derin bir kopuştur. Bu bölümde, şairin saçlarından tutulup yaşlı gözlerine bakılan o keskin ana, yolun sonundaki o kısa ama sonsuz saniyelik bekleyişi görüyoruz.

"Küçülüp küçülüp kaybolan" sadece bir silüet mi, yoksa bir ömür mü?

"Yolu tam dönerken arkana bak da, köşede bir lahza kalıver gitsin!"