Byung-Chul Han’ın "olumluluk toplumu" eleştirisinden yola çıkarak, mutsuzluğun bir arıza değil, neoliberal düzene karşı en samimi insani direniş olduğunu tartışıyoruz. Cesur Yeni Dünya’nın sahte "soma" huzuru ile The Truman Show’un steril stüdyo hapishanesi arasındaki sarsıcı bağları incelerken, Wilhelm Schmid’in "mutsuzluğu sindirme" cesaretine odaklanıyoruz. Modern dünyanın sunduğu uyuşturucu konforu reddedip, gerçek acıya ve belirsizliğe talip olan Truman gibi, kendi hayatlarımızın Seahaven’larından çıkış yollarını arıyoruz. Kederimizi bir utanç kaynağı olarak gömmek yerine onu politize ederek, "mutluluk diktatörlüğüne" karşı en temel hürriyetimiz olan kötü hissetme özgürlüğümüzü geri talep ediyoruz.