Jeszcze nie wyczerpaliśmy, nawet dobrze nie napoczęliśmy, tego obrzydzenia, które przyniosła nam pierwsza wojna światowa. Coś wtedy zaczęło pękać między językiem, władzą sądzenia, zmysłami, praktyką, oraz instytucjami, które tego pęknięcia nie wyczuły i nie wzięły na poważnie. Dada, oraz to, co z Dada się zaczęło, było szkołą atencji w szumach i trzaskach heterotopii. Stąd i również, szkołą wdzięku oraz nieufności. Nauką tańca na pastwisku symboli.