به دورانی برگردید که جوان بودید. آن موقع به قوت های خویش اعتماد داشتید شاید نمی توانستید نام مشخصی برای آنها بیابید حتی ممکن بود آنها را صریحا نقاط قوت ننامید. اما وقتی بچه بودید به آنها گوش می دادید سپس در زمانی معین و مکانی مشخص شفافیت دوران کودکی، رنگ باخت و کم کم محو شد و شما شروع به گوش کردن به دنیای اطرافتان کردید. در آن وقت بیش از آنکه به خودتان گوش فرا دهید گوشتان را به اطرافتان می سپردید.

مشکلی که اکنون با آن دست به گریبانید این است که این آدم ها علاقه چندانی به نقاط قوت شما ندارند و شاید به آنها هم فکر نکنند. آنان بیشتر به این موضوع می اندیشند که شما چه کاری می توانید برایشان انجام دهید.