خداوند، نورِ آسمان‌ها و زمین است؛

نه نوری که دیده شود، بلکه نوری که دیدن از او آغاز می‌شود.

او چراغی نیست در جهان،

بلکه جهان، شعله‌ای است برخاسته از روشنایی او.

هر ذره اگر می‌درخشد،

به اذن آن نوری است که بی‌واسطه حاضر است؛

و هر دلی اگر بیدار می‌شود،

از روزنی است که به سوی همان نور گشوده شده است.

آسمان‌ها قامت بسته‌اند تا او را نشان دهند

و زمین آینه شده تا تجلی‌اش را بازتاب دهد.

سالک چون از خویش تهی شود،

می‌فهمد که راه، نور است

و مقصد نیز همان نور

هیله من غزنوی

به آواز فهیم هنرور

نشر سخنور | Sokhanwar.Com