Ο Αντώνης Κρυώνης & Ο Γιώργος Δεληγιάννης συζητούν για την  κουρασμένη κοινωνία σαν φαινόμενο και το νέο όραμα. Ποιο συγκεκριμένα: Η έλλειψη όρεξης για ζωή ως ψυχολογική γήρανση των νέων   Η επαφή με την πραγματικότητα όταν δεν λαμβάνεται υπόψιν μας οδηγεί να ζούμε σε φαντασιώσεις ως αποφυγή της ανησυχίας που μας δημιουργεί το άγνωστο της πραγματικότητας.  Η διαφορά της ανησυχίας και του ενθουσιασμού . Η μηχανικότητα  της καθημερινότητας χωρίς όραμα κουράζει.  Η δράση από κίνητρο που πιέζω εμένα η τους άλλους και η δράση με ενσυναίσθηση ως ελαχιστοποίηση της αντίστασης για αλλαγή. Το όραμα ως υπαρξιακό είναι πως μπορώ να κάνω τον εαυτό μου το υψηλότερο που μπορεί να γίνει ως ανθρώπινο ον. Διαυγή αντίληψη και πρακτική για αλλαγή προς ένα  ζωντανό  περιεκτικό νου & ζωή.