Πριν από καιρό, είχα διαβάσει ένα πολύ ωραίο e-mail από την Πριγκιπέσα των Βαλκανίων (ή αλλιώς Χριστίνα), το οποίο ανέφερε μια πολύ ωραία μεταφορά. Τα παιδιά λέει είναι σαν τους σπόρους: όταν τους σπέρνεις, δε μπορείς να ξέρεις ποτέ τι ακριβώς θα βγει. Έχεις προσδοκίες, έχεις ελπίδες, και μερικές φορές, μπορεί το χώμα που βάζεις να είναι επίτηδες τέτοιο για να βγάλει τους καρπούς που θέλεις. Αλλά η φύση είναι αναρχική, ακολουθεί τους δικούς της κανόνες, και κάνει του κεφαλιού της. Γι’αυτό άλλωστε και εμείς, ο καθένας από εμάς, είναι φορές που νιώθουμε πως δεν ανήκουμε πουθενά. Είπαμε, είμαστε κομμάτι από τα αστέρια, αλλά είμαστε και κομμάτι από τη γη. Ό,τι έχει η φύση, το έχουμε και εμείς μέσα μας.

Αυτό το πολύ όμορφο e-mail της Χριστίνας λοιπόν, με έβαλε σε σκέψεις. Σε πολλές σκέψεις. Όχι τόσο για τις προσδοκίες που έχουμε (ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, παιδιά…), αλλά για το πώς τις προβάλλουμε προς τα έξω, και κυρίως προς τους άλλους.

Τι εννοώ όμως;