Στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, ο φόβος λειτουργεί ως ένας αόρατος αλλά πανταχού παρών «κακός σύμβουλος», διεισδύοντας στις πιο λεπτές πτυχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αν και οι περισσότεροι σύγχρονοι άνθρωποι δεν απειλούνται από άμεσο διωγμό ή φυλάκιση, η ψυχολογική τους υπόσταση τελεί υπό το κράτος μιας διαρκούς ανασφάλειας: τον φόβο της αποτυχίας, την αγωνία για την απώλεια του ελέγχου και την απροθυμία θυσίας της προσωπικής άνεσης. Αυτή η κατάσταση δεν παράγει απαραίτητα «κακούς» ανθρώπους, αλλά «φοβισμένους» ανθρώπους, οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να οχυρώσουν τον εαυτό τους, εγκλωβίζονται σε μια στείρα εσωστρέφεια.Το μετρό των σύγχρονων μεγαλουπόλεων αποτελεί ένα ιδανικό εργαστήριο για την παρατήρηση αυτής της παθολογίας. Οι άνθρωποι συχνά εμφανίζονται «απάνθρωποι» ή απόμακροι, όχι από έμφυτη κακία, αλλά επειδή είναι παραλυμένοι από το άγχος του χρόνου, της απόδοσης και της επιβίωσης. Η ανασφάλεια αυτή περιορίζει δραματικά το οπτικό τους πεδίο, μετατρέποντας τον πλησίον από πρόσωπο σε εμπόδιο ή εργαλείο συναλλαγής. Προκειμένου να διαρραγεί αυτός ο κύκλος της αυτοπροστασίας, απαιτείται μια ριζική επαναρρύθμιση του ψυχισμού, την οποία η επιστολή προς Εβραίους θεμελιώνει στην απόλυτη υπεροχή του Χριστού.Το Ευαγγέλιο δεν είναι ένα κάλεσμα για ηθικό «σφίξιμο των δοντιών», αλλά μια πρόσκληση να ζήσουμε από τη θέση μιας ασφάλειας που μας έχει ήδη χαριστεί. Ο σκοπός της πίστης είναι να μας καταστήσει «αληθινά ανθρώπους» — ελεύθερους από την παράλυση της αυτοπροστασίας και έτοιμους για την αποστολή της αγάπης.Ο «ασφαλής άνθρωπος» δεν βλέπει στον πλησίον του ένα εμπόδιο, αλλά μια ευκαιρία για διακονία. Η ζωή παύει να είναι ένα αγωνιώδες κυνήγι αυτοσυντήρησης και μετατρέπεται σε μια εξωστρεφή μαρτυρία χάρης.Τι θα έκανες διαφορετικά αυτή τη βδομάδα αν πίστευες αληθινά ότι ο Θεός δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ;Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα ορίζει το σύνορο μεταξύ μιας ζωής υπό το κράτος του φόβου και μιας ζωής που πηγάζει από την αιώνια ασφάλεια του Χριστού.

Για να δείτε την ομιλία ⁠⁠⁠⁠⁠πατήστε εδώ