Rok 1968 - po debiucie na festiwalu Jazz Jamboree ’67 - był dla Mieczysława Kosza szczęśliwy, wypełniony sukcesami i obietnicami wspaniałej przyszłości. Pianista koncertował i nagrywał jako lider własnego tria i rozchwytywany solista, podróżował po Polsce i Europie, nagrywał na potrzeby Polskiego Radia. Los zetknął go wtedy z Janem Ptaszynem Wróblewskim, starszym o zaledwie sześć lat, ale już cieszącym się sławą jednego z ojców-założycieli polskiego jazzu, z ważnym artystycznym epizodem w USA. Propozycji zagrania w kwartecie sławniejszego kolegi po prostu nie mógł odrzucić.