“You Are My Destiny”, arkada bir saat gibi tik tak ederek çalmaya devam ederken; ilan-ı aşk değil de iki kadının, iki farklı coğrafyada, "kader" adı verilen o genetik ve toplumsal hapishaneye kilitlenişinin tıkırtısını duyuyoruz.

ben dünyayı böyle, her hücresiyle birbirine kenetlenmiş devasa bir canlı gibi algılıyorum bazen.

çünkü bazen insan yere uzanmıyor aslında, dünya fazla yüksekte kalıyor ve sen biraz aşağı inmek istiyorsun.

özgür olana kadar yürümek, kendin olana kadar yürümek, kendini şehirde kaybedene kadar...

1764’ün karanlık, rutubetli gotik şatosundaki Conrad ve Isabella ile Cousins Beach’in okyanus kokulu dünyasındaki Conrad ve Belly...

bir sensörün görüş alanına girmek için kendi varlığımla pazarlık yapıyorum.

"gerçek keşif yolculuğu yeni manzaralar aramak değil, yeni gözlere sahip olmaktır."

Inside Out’ta Anksiyete’nin kişilik tipi INFJ’ymiş, aynı kişiyizdir kendisiyle.

eşikte değilsem, neredeyim anne?