Er zijn soms momenten waarop je onrustig begint te schuiven:
je zit niet slecht maar ook niet goed. Alsof je lichaam al weet dat iets niet meer werkt zoals voorheen, nog voor je hoofd het kan benoemen.

De onrust is er niet omdat iets perse fout is, maar omdat het je niet langer draagt en dient.

Deze aflevering is zo’n moment. Een overgang over wat stilletjes wil eindigen en wat -nog zonder zichtbare vorm- al begonnen is.

In deze aflevering deel ik drie opvallende spanningen die het voorbije jaar steeds opnieuw opdoken in mijn werk met mensen.

Ik benoem ze niet zozeer om ze op te lossen, maar om te voelen wat ze vragen.

Voor wie wil luisteren vóór er gekozen wordt.

Benieuwd welke spanning(en) jij herkent?