Cinayete kurban giden Zarif Efendi adlı bir nakkaşın ruhu, düştüğü kuyudan adalet arayışını ve sanatının inceliklerini dile getirir. Ardından uzun yıllar sonra İstanbul’a dönen Kara, çocukluk aşkını hatırlamaya çalışırken şehrin değişen yüzü ve toplumsal huzursuzluklarla karşılaşır. Hikâye, bir meddahın canlandırdığı konuşan bir köpek figürü aracılığıyla dini taassubu ve sosyal tabuları eleştiren mizahi bir dille devam eder.