Να μια λέξη που δε χρησιμοποιούμε συχνά. Ίσως εκεί, κάπου στο Λύκειο, να την λέγαμε ξανά και ξανά, σε συνδυασμό με την ταχύτητα και τα κόκκινα αμάξια που έτρεχαν στις σελίδες του βιβλίου Φυσικής. Είναι μια λέξη όμως δυνατή, πολύ δύνατη. Ώθηση, δύναμη, κίνηση προς τα μπροστά. Παίρνω φόρα και κυνηγάω, κατακτάω, καταρρίπτω κάθε εμπόδιο. Είμαι δυνατός, δημιουργικός, άτρωτος. Δεν αφήνω τίποτα να με σταματήσει, ούτε καν τον ίδιο μου τον εαυτό. Είναι μια λέξη που κρύβει μέσα της τόση ισχύ, κι αυτό το μαγικό συστατικό που καμιά φορά μας λείπει όταν αρχίζουμε κάτι καινούριο.