Pencereler, bir mekânın dış dünyaya açılan bakışıdır; ışığın, sesin ve yaşamın içeriye dolduğu, dışarısı ile içerisi arasındaki sınırların silikleştiği bir eşiktir. İnsan, pencerenin önünde durduğunda yalnızca dışarıyı seyretmez; kendine ve mekâna dair bir keşfe çıkar. İçeride kalmanın güveni ile dışarıya özlemin çelişkisi, pencerede durmanın duygusal yankısını oluşturur.

Bu bölümde pencerelerin, insan ruhundaki ve mekânın kimliğindeki yerini, felsefi ve sanatsal bağlamlarıyla ele alıyoruz. Çünkü bir mekân, gözleri olmadan yalnızca bir kabuktur; ancak pencereleriyle nefes alır ve insanın hayal gücüne uzanan bir kapı hâline gelir.

Bölümde bahsedilen görsellere aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.

https://drive.google.com/file/d/1Q1A2BD5TGf27xaw-iRpyDORXB6YDSu3e/view?usp=drive_link