Sign up to save your podcasts
Or
Share พลิกหลง เป็นรู้ พจ.สุทธิศาสตร์ 150864
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
พลิกหลง เป็นรู้ พจ.สุทธิศาสตร์ 150864
ฟังการย่อยแก่นธรรมคำสอน หลวงพ่อคำเขียน "เปลี่ยน หลง เป็น รู้"
โดย พอจ.สุทธิศาสตร์ ปัญญาทีโป
เช้า วันที่ 15 สิงหาคม 2564 ณ ห้องไลน์ พาจิตกลับบ้าน
สรุปข้อธรรม
หลง = ลืม ลืมกาย ลืมใจ
รู้ = รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับกาย กับใจ
รู้ มี 2 แบบ ----more----
1. ตั้งใจรู้ คือ เมื่อหลงไปคิดแล้วดึงจิตกลับมาหาฐานที่ตั้งคือ ฐานกาย
2. รู้แบบไม่ได้ตั้งใจจะรู้ เป็นสติแบบรู้อัตโนมัติ ทำอะไรอยู่ใจเผลอไปคิด หลงไปในอารมณ์ แล้วจิตกลับมารู้สึกตัวเอง
- รู้ทั้ง 2 แบบจะเกิดสลับกันไปมา
- หลงเกิดเอง รู้ก็เกิดเอง(รู้แบบที่ 2) บังคับไม่ได้
- รู้บ่อยๆ ทีละขณะ คือ มีสติ รู้บ่อยเข้าจนจิตตั้งมั่น (เป็นสมาธิ) จะเกิดปัญญาเข้าใจความจริงของกายและใจ ว่าไม่เที่ยง เป็นทุกข์
- ตัวรู้จะพัฒนาตัวเองไปเห็น สิ่งที่ถูกเห็นคือ เห็นกายเห็นใจ ว่าหลงไปคิด หลงไปทำ(คือทำตามความเคยชิน)
- ปัญญา คือ ถอนตัวเองออกจากทุกข์ได้ ในที่สุดปัญญาจะเกิดเอง ไม่ใช่คิดเอา
โดยการฝึก รู้ทีละขณะ รู้สั้นๆ รู้แล้วจบ
* รู้แบบยิ้มๆ เป็นเทคนิคการรู้แบบ หลวงพ่อคำเขียน คือ รู้อิริยาบทแบบยิ้มๆ อมยิ้มในใจ เหมือนดูเด็กเล่น ไม่จริงจังกับตัวเองมากเกินไป เห็นว่ากายทำอะไร เกิดอะไรขึ้นกับใจ
* การทำประโยชน์เพื่อผู้อื่นเป็นการทำประโยชน์ท่าน และเป็นการสะท้อนให้เห็นใจตัวเองด้วย ที่เราอาจไม่เห็นตอนทำในรูปแบบในลานจงกรม จึงเป็นการทำประโยชน์ตนด้วย
* อารมณ์ทั้งหลายไม่เที่ยง ในคนที่เรารัก เราก็ไม่ได้รักเขาตลอดเวลา เช่น ลูก หรือ พ่อแม่ บางทีเราก็โกรธ หงุดหงิดเวลาเขาทำอะไรไม่ถูกใจ นั่นคือเวลาที่เราต้องเห็นตัวเอง กลับมาดูที่ใจตัวเองว่าใจเรารู้สึกอะไร ไม่ควรไปโกรธเขา ไปโทษเขา
Cr.ผู้เขียนสรุปข้อธรรม: คุณเพ็ญพิชาญ์
ช่องทางอื่นๆในการรับสื่อธรรมะ
YouTube, FaceBook พระอาจารย์กระสินธุ์
Podcast : รู้ขณะเดียว
ขออนุโมทนาบุญกับทุกท่านที่ติดตามรับฟัง..สาธุ
View all episodes
By พระอาจารย์กระสินธุ์ อนุภัทโทฟังการย่อยแก่นธรรมคำสอน หลวงพ่อคำเขียน "เปลี่ยน หลง เป็น รู้"
โดย พอจ.สุทธิศาสตร์ ปัญญาทีโป
เช้า วันที่ 15 สิงหาคม 2564 ณ ห้องไลน์ พาจิตกลับบ้าน
สรุปข้อธรรม
หลง = ลืม ลืมกาย ลืมใจ
รู้ = รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับกาย กับใจ
รู้ มี 2 แบบ ----more----
1. ตั้งใจรู้ คือ เมื่อหลงไปคิดแล้วดึงจิตกลับมาหาฐานที่ตั้งคือ ฐานกาย
2. รู้แบบไม่ได้ตั้งใจจะรู้ เป็นสติแบบรู้อัตโนมัติ ทำอะไรอยู่ใจเผลอไปคิด หลงไปในอารมณ์ แล้วจิตกลับมารู้สึกตัวเอง
- รู้ทั้ง 2 แบบจะเกิดสลับกันไปมา
- หลงเกิดเอง รู้ก็เกิดเอง(รู้แบบที่ 2) บังคับไม่ได้
- รู้บ่อยๆ ทีละขณะ คือ มีสติ รู้บ่อยเข้าจนจิตตั้งมั่น (เป็นสมาธิ) จะเกิดปัญญาเข้าใจความจริงของกายและใจ ว่าไม่เที่ยง เป็นทุกข์
- ตัวรู้จะพัฒนาตัวเองไปเห็น สิ่งที่ถูกเห็นคือ เห็นกายเห็นใจ ว่าหลงไปคิด หลงไปทำ(คือทำตามความเคยชิน)
- ปัญญา คือ ถอนตัวเองออกจากทุกข์ได้ ในที่สุดปัญญาจะเกิดเอง ไม่ใช่คิดเอา
โดยการฝึก รู้ทีละขณะ รู้สั้นๆ รู้แล้วจบ
* รู้แบบยิ้มๆ เป็นเทคนิคการรู้แบบ หลวงพ่อคำเขียน คือ รู้อิริยาบทแบบยิ้มๆ อมยิ้มในใจ เหมือนดูเด็กเล่น ไม่จริงจังกับตัวเองมากเกินไป เห็นว่ากายทำอะไร เกิดอะไรขึ้นกับใจ
* การทำประโยชน์เพื่อผู้อื่นเป็นการทำประโยชน์ท่าน และเป็นการสะท้อนให้เห็นใจตัวเองด้วย ที่เราอาจไม่เห็นตอนทำในรูปแบบในลานจงกรม จึงเป็นการทำประโยชน์ตนด้วย
* อารมณ์ทั้งหลายไม่เที่ยง ในคนที่เรารัก เราก็ไม่ได้รักเขาตลอดเวลา เช่น ลูก หรือ พ่อแม่ บางทีเราก็โกรธ หงุดหงิดเวลาเขาทำอะไรไม่ถูกใจ นั่นคือเวลาที่เราต้องเห็นตัวเอง กลับมาดูที่ใจตัวเองว่าใจเรารู้สึกอะไร ไม่ควรไปโกรธเขา ไปโทษเขา
Cr.ผู้เขียนสรุปข้อธรรม: คุณเพ็ญพิชาญ์
ช่องทางอื่นๆในการรับสื่อธรรมะ
YouTube, FaceBook พระอาจารย์กระสินธุ์
Podcast : รู้ขณะเดียว
ขออนุโมทนาบุญกับทุกท่านที่ติดตามรับฟัง..สาธุ