กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีนกน้อยตัวหนึ่งมันมีเสียงร้องที่ไพเราะ  มันชอบบินไปร้องเพลงที่ฟาร์มแห่งหนึ่งเป็นประจำจนเจ้าตูบสุนัขเฝ้าฟาร์มชื่นชอบและทั้งสองก็เป็นเพื่อนรักกัน  "ข้าคิดว่าคงไม่มีนกตัวไหนมีเสียงร้องที่ไพเราะเสนาะหูเท่ากับเจ้าแล้ว”  เจ้าตูบมักจะกล่าวชมเพื่อนตัวน้อยของมันเสมอ  "ข้าก็คิดว่าไม่มีสุนัขตัวไหนที่มีความกล้าหาญเช่นเจ้ามาก่อนเหมือนกัน”  นกน้อยก็ชื่นชมในความเก่งกล้าของเจ้าตูบ วันหนึ่งสองเพื่อนรักไปเดินเล่นและหยุดพักที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง “ใต้ต้นไม้มีโพรงอยู่พอดีตัวของข้าเลย ขอพักสักงีบก่อนนะ”  นกน้อยบินไปเกาะกิ่งไม้ส่งเสียงร้องเพลงสบายใจ แต่ไม่ทันไรก็เหลือบไปเห็นหมาจิ้งจอกตัวหนึ่งซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลนัก  นกน้อยจะรอดหรือไม่ติดตามได้ในรายกาพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง