ในเช้าวันที่ที่มีลมพัดแรง ลูกบอลสายรุ้งลูกหนึ่งถูกลมพัดลอยไปตามลมจนมันไปตกลงบนถนนเล็ก ๆ ลูกบอลกลิ้งไปตามแรงลมจนไปตกอยู่ในแอ่งโคลน ตอนนี้ลูกบอลติดไปต่อไม่ได้  จึงจำใจยอมแช่อยู่อย่างนั้น  มีผู้คนเดินผ่านลูกบอลไปมาแต่ไม่มีใครสนใจที่จะช่วยเอาลูกบอลขึ้นมาเลยสักคน  “ดูสภาพตอนนี้ของฉันสิมีแต่โคลนเต็มไปหมดจนมองไม่เห็นสีรุ้งแสนสวยของฉันแล้ว” “แม่ครับแม่ดูลูกบอลนั่นสิ ขอผมเก็บไปบ้านได้ไหมครับ”  จอมดึงมือแม่ไว้ก่อนวิ่งไปหยิบลูกบอลขึ้นมา “ตายแล้วมือสกปรกหมด ทิ้งไว้เถอะลูก ไม่ให้เอากลับไปบ้านนะ” แม่บอกเสียงเข้ม จอมเสียใจแต่ก็ยอมทำตาม เมื่อลูกบอลสายรุ้งถูกโยนทิ้งมันจึงต้องกลิ้งต่อไป ลูกบอลจะไปหยุดที่ไหนต่อไปติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง