พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงได้เริ่มตรัสเล่า โดยมีเรื่องราวดังต่อไปนี้ ในอดีตกาล มีพระราชาพระนามว่า มหาชนก ครองราชย์ในกรุงมิถิลา แคว้นวิเทหะ พระเจ้ามหาชนกราช ทรงมีพระราชโอรส 2 พระองค์ คือ พระอริฏฐชนก (อะ ริด ถะ ชะ นก) และพระโปลชนก (โป ละ ชะ นก)พระราชาได้พระราชทานตำแหน่งอุปราชแก่พระโอรสองค์พี่ คือ พระอริฏฐชนก ส่วนองค์น้องนั้นทรงโปรดเกล้าให้ดำรงตำแหน่งเสนาบดี

ต่อมาเมื่อพระมหาชนกสวรรคต พระอริฏฐชนกได้ครองราชสมบัติ ก็ได้ทรงแต่งตั้งพระโปลชนก ให้เป็นอุปราช ทั้งสองพี่น้องทรงช่วยกันปกครองกิจการบ้านเมืองให้เกิดความร่มเย็นเป็นสุขเรื่อยมา ทำให้มีแสนยานุภาพแผ่ขยายออกไปทั่วชมพูทวีป

ต่อมาไม่นานได้เกิดเหตุการณ์ ที่นำไปสู่ความแตกร้าวกัน ชนิดหมดเยื่อใยในความเป็นพี่เป็นน้อง เนื่องจากมีอำมาตย์ผู้ใกล้ชิดของพระราชาคนหนึ่ง มีอัธยาศัยชอบพูดยุยงให้คนอื่นแตกกัน ได้ไปเฝ้าพระราชา กราบทูลยุแหย่ว่า “พระมหาอุปราชคิดจะปลงพระชนม์พระองค์เพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์