มีคนประเภทหนึ่งเป็นผู้มีความรักความปรารถนาดีต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจ ต้องการให้ผู้อื่นอยู่เย็นเป็นสุข พ้นจากการอยู่ร้อนนอนทุกข์ คนประเภทนี้มีทั้งที่เกี่ยวข้องกันเช่นเป็นพ่อแม่ เป็นครูอาจารย์ เป็นญาติผู้ใหญ่ และที่ไม่เกี่ยวกัน เช่นพระสงฆ์ ผู้ใหญ่ ผู้ปกครอง เป็นต้น

คนเหล่านี้มีนิสัยเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือชอบสอนชอบแนะนำ … บางครั้งรุนแรงถึงกับดุด่าพร้อมกันไปกับการแนะนำ ถ้าผู้นั้นเป็นคนมีปัญญา เป็นคนดีมีศีลมีธรรมมาว่ากล่าวตักเตือนเรา ก็พึงรู้เถิดว่าผู้นั้นเป็นคนที่รักและหวังดีต่อเราจริงๆ หากไม่รักไม่หวังดีต่อเราหรือว่าเกลียดชังเรา เขาจะมาเสียเวลาเตือนเราสอนเราทำไม ควรจะคิดให้ได้อย่างนี้ ทั้งควรจะขอบคุณเขาเสียด้วยซ้ำไป

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim