…ผู้ที่ไม่เคยนึกถึงความตาย มัวประมาทอยู่ว่าตัวจะยังไม่ตายง่ายๆ … ชีวิตจึงเต็มไปด้วยการดิ้นรนต่อสู้และการแข่งขันชิงดีชิงเด่นกันและกัน เพราะไม่เคยนึกถึงเรื่องความตาย ไม่เคยนึกว่าไม่ช้าตนจะต้องจากทุกสิ่งทุกอย่างไป ไม่มีสมบัติอะไรติดตามตนไปได้เลย จึงทำให้ไม่รู้จักอิ่มไม่รู้จักพอ … ที่จะให้เขาเสียสละช่วยเหลือผู้อื่นหรือเห็นอกเห็นใจผู้อื่นด้วยความสุจริตใจ ด้วยความจริงใจโดยไม่หวังผลตอบแทนย่อมเป็นเรื่องที่ยากเย็นนักหนา …

ท่านว่าการเสียสละการบริจาคเป็นความทุกข์อย่างแสนสาหัสของผู้ยังไม่พอไม่อิ่มในลาภผล การที่ต้องเสียสละด้วยความจำเป็นเป็นความทรมานใจอย่างยิ่งสำหรับผู้นั้น

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu