Prawie hardrockowy numer, jedyny z wiodącym wokalem Davida Gilmoura, niezbyt pasujący do koncepcji "The Final Cut", bo nie anty-wojenny, choć być może mamy tu skrytą parodię.

Tekst jest jednym z niewielu utworów Pink Floyd, w których występują silne wulgaryzmy. Dotyka wojny (zwłaszcza tej o Falklandy) i krytyki premier Margaret Thatcher, a także chciwości i korupcji, zgubnych dla społeczeństwa. Pokazuje też bezowocność wysiłków powojennej Ameryki, Europy i Japonii.

"John" to bardziej "kumpel" niż konkretna postać, kojarzona z pracownikiem fizycznymi, najbardziej czułym na zmiany w produkcji i handlu.

Gilmour i Waters rozdzielili wokalnie role i punkty widzenia - pierwszy jest samolubnym ignorantem, drugi odpowiedzialnym obserwatorem świata nieszczęść.