Podczas II wojny światowej wielu żołnierzy opuszczało Anglię przez port w Southampton, aby walczyć z Niemcami. W latach 80. ponownie wykorzystano go jako bazę wypadową w wojnie o Falklandy.

Subtelna, poetycka piosenka opisuje kobietę, która „dzielnie macha” żołnierzom „ponownie na do widzenia”. Jest poważnym oskarżeniem Margaret Thatcher za zerwanie świętego zaufania, powstałego między szlachetnym pokoleniem, które poświęciło życie w walce z faszyzmem, a następnym, gdy „ponownie macha chłopcom na pożegnanie” w ich drodze na wojnę o zachowanie Falklandów dla Korony. Jej stan „cichej desperacji" przywołuje obraz dyktatora gotowego poświęcić wiele istnień, aby utrzymać się przy władzy

Opowiada też o tym, jak mocarstwa zachodnie zmarnowały przyszłym pokoleniom pokój i dobrobyt, o które walczyli żołnierze ginący podczas II wojny światowej. Tacy jak ojciec Rogera Watersa.

Jedynymi wykonawcami są tu Roger Waters i nieflojdowski Michael Kamen.