Numer 2 z albumu "The Final Cut", ich pierwszej płyty z bez żadnego utworu instrumentalnego i z tak wielką dominacją Rogera Watersa (nie tylko muzyka i tekst, ale i śpiew).

Muzycznie całość jest w podobnym klimacie, jak wiele utworów z "The Wall", bo na tej płycie miały się zresztą znaleźć. Brakuje trochę tego charakterystycznego u Floydów dostojeństwa i tej pięknej niedołującej melancholii. Dominuje za to ulubiona przez Watersa tematyka wojenno-polityczna, ale podana smakowicie. Pełno tu także skrytych lub pogrzebanych emocji z dzieciństwa, próbujących wydostać się na powierzchnię.

Dla niektórych to najlepsza i najbardziej dramatyczna piosenka z tego niedocenianego albumu, bliska patosem do standardu "Comfortably Numb”.