Dirk De Wachter vertelde hoe zijn grootste kantelpunt kwam op zijn 39ste, na een ziekte die hem plots half verlamde. Een week later was hij hersteld, maar zijn leven keek hem anders aan. Hij vierde zijn 40ste verjaardag met een groot feest in Parijs, met Dante op de uitnodiging: halverwege het leven, verdwaald in een donker bos — maar nog wél hier.

Wat me vooral raakte, was zijn pleidooi voor het gewone leven. Geen verplichte midlifecrisis, geen drama. Wijsheid zit voor hem in kleine rituelen, herinneringen en nabijheid. Zelfs Cohen’s “there’s a crack in everything” werd bij hem tastbaar: iemand die je kamer binnenkomt en zegt ik ben hier voor u.

Zijn levenshouding vangt hij in één zin: “hoop zonder hopigheid.” Niet controleren. Niet sturen. Open kijken. En dankbaar zijn voor wat er al is — van kleinkinderen tot een wandeling met zijn vrouw. De tweede helft hoeft niet grootser. Alleen echter.