ราว ๘ ศตวรรษแล้ว ที่พระพุทธศาสนาแผ่ขยายจากประเทศศรีลังกาเข้ามายังดินแดนสยามหรือที่ปัจจุบันเรียกว่า “ประเทศไทย” ทำให้บรรพบุรุษชาวสยามสมัยนั้นรู้จักและเก็บรับเอาความรู้อันประเสริฐของพระพุทธองค์มาปรับใช้พัฒนาตนเองตามแนวทางที่พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนไว้ และผ่านการจารจารึก ทรงจำ บอกต่อ กระทั่งสามารถสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นมาจนถึงปัจจุบันนี้ ดังนั้นในฐานะที่พวกเราชาวไทยได้ชื่อว่าเป็น “พุทธมามกะ” ผู้รับช่วงต่อในการธำรงไว้ซึ่งพระพุทธศาสนา จึงจำเป็นที่เราจะต้องศึกษาเรื่องราวของพระพุทธองค์และพระธรรมคำสอนให้กระจ่างชัด เพื่อขจัดความไม่รู้ในใจตน และสามารถแถลงไขความฉงนในใจของประชุมชนเหล่าอื่นได้ ให้สมกับที่พระบรมศาสดาทรงสั่งสมอบรมบ่มบารมีมาอย่างยาวนาน จนกระทั่งตรัสรู้ธรรมใน “วันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖” หรือ “วันวิสาขบูชา” ซึ่งนับเป็นวันแห่งชัยชนะของพระพุทธองค์ที่มาบรรจบพบกันในวันที่จันทร์เพ็ญลอยเด่นเสวยวิสาขฤกษ์พร้อมกันทั้ง ๓ กาล คือ วันประสูติ วันตรัสรู้ และวันปรินิพพาน