Lepsze decyzje

Dziś rano otworzyłem lodówkę, żeby wyjąć mleko do kawy, i przy okazji zerknąłem na zapas swoich leków na kolejne trzy miesiące. Chłopak, którym kiedyś byłem, nie mógł nawet marzyć o leczeniu profilaktycznym, a ja otwieram dziś tę lodówkę bez zastanowienia.

W tym odcinku mówię o tym, na jakiej podstawie w ogóle oceniamy własne życie. Myślę, że robimy to bez danych z dwóch stron, czyli bez tych sprzed poprawy, do której zdążyliśmy przywyknąć, i bez tych z przyszłości, której jeszcze nie znamy. Nie chodzi o leki ani o chorobę. Lodówka jest tylko przykładem tego, co każdy z nas ma przed nosem, na przykład pracy, w której nie trzeba już codziennie szykować się na awanturę, albo rachunku, który można zapłacić bez zastanawiania się, z czego w tym miesiącu zrezygnować.

W odcinku m.in.:

• dlaczego największą zmianą bywa to, czego już nie musisz robić, i czemu tak trudno ją zauważyć;
• eksperyment z 2008 roku z udziałem 88 osób w związkach, w którym największy, choć skromny wzrost zadowolenia pojawił się u tych, które przez kwadrans pisały o tym, że mogły się nigdy nie poznać;
• cztery pytania o własną codzienność sprzed lat, które pokazują drogę, jaką już przeszliśmy;
• czego bardzo często brakuje w prognozie, którą układamy w złym momencie, czyli szans, o których jeszcze nie wiemy, nas samych za rok i cudzej pracy;
• dlaczego nie potrzebuję wierzyć, że wszystko wydarzyło się po coś, i co o deklarowanym rozwoju po trudnym przeżyciu pokazało badanie 122 osób z 2009 roku;
• trzy zdania Maxa Rosera o stanie świata, które pozwalają jednocześnie na wdzięczność i na dalsze działanie.

Artykuł ze wszystkimi źródłami: Ocena bez danych.

Powiązane teksty na trojanczyk.pl: Trzy rzeczy, które wyniosłem z życia z chorobą, Nie bądź słupem soli, Każdy z nas ma swoją Hemofilię.

Lepsze decyzje. Własny osąd w świecie gotowych odpowiedzi.

Przez większość życia to choroba decydowała, kiedy mam przestać pracować. Kiedy leki zabrały mi przymusowe postoje, okazało się, że nie mam żadnego własnego hamulca.

Od urodzenia żyję z hemofilią, a dziś prowadzę firmę technologiczną znajdującą się w rankingach FT1000 i Deloitte 100 dla najszybciej rozwijających się firm w Europie.

W tym odcinku opowiadam o trzech rzeczach, które wypracowałem sobie przez lata życia z chorobą, a które to przeniosłem do świata biznesu. W odcinku między innymi:

• czym jest warunek wyjścia i dlaczego granicę trzeba ustalić, zanim braknie sił,
• co pokazują badania nad mózgiem po wypaleniu i dlaczego część zmian nie cofa się przez rok czy dwa,
• dlaczego w gorszym dniu podejmujemy decyzje szybkie i zerojedynkowe, choć wydają nam się wtedy oczywiste,
• czego lotnictwo nauczyło się o ocenie własnego stanu przed startem,
• dlaczego model przyznaje nam rację o połowę częściej niż drugi człowiek i co to robi z naszym osądem,
• ile realnie kosztuje firma, która wisi na jednej osobie.

Pełna wersja tekstowa ze wszystkimi źródłami i badaniami: https://trojanczyk.pl/nauki-z-zycia-z-chorobaPowiązane:

• Każdy z nas ma swoją hemofilię: https://trojanczyk.pl/kazdy-z-nas-ma-swoja-hemofilie
• Quiet cracking, ukryte wypalenie liderów: https://trojanczyk.pl/quiet-cracking-ciche-pekanie
• AI mi to podpowiedziało: https://trojanczyk.pl/ai-w-decyzjach-lidera

ROZDZIAŁY

0:00 Wstęp1:41 Hamulec, którego nie zbudowałem14:16 Dzień, w którym nie warto decydować19:54 Firma, w której nie jestem niezbędny24:33 Co budujemy wokół granicy

Pytanie "jak to rozwiązać?" gdzieś po drodze zamienia się w pytanie "o co zapytać?"

Cała praca coraz częściej zaczyna się i kończy przy oknie czatu. Układamy możliwie dobre polecenie, a potem oceniamy, czy to, co wróciło, wygląda wystarczająco dobrze, żeby oddać je dalej.

Środkowa część, w której człowiek rozumiał problem i stawiał własną hipotezę, wypada, a nam zostaje rola nadzorcy cudzego myślenia.

Mam wrażenie, że nasze procesy myślowe zamieniają się na naszych oczach w procesy promptowe, a rekrutacja jest tylko miejscem, w którym widzę to dziś najwyraźniej. To tam po raz pierwszy nie umiałem odróżnić słów kandydata od surowej odpowiedzi, jaką dałaby mi sztuczna inteligencja.

W tym odcinku sprawdzam w ośmiu badaniach, co ta zamiana robi z naszą pewnością siebie, kompetencjami i premią za umiejętności.

W odcinku m.in.:

• dlaczego 300 autorów z pomocą Chata GPT napisało lepsze, ale o 10,7% bardziej podobne do siebie historie (Science Advances),
• odwrócony efekt Dunninga-Krugera: najmocniej przeceniają się ci, którzy czują się najbieglejsi w AI, a większość zadaje czatowi dokładnie jedno pytanie i bierze wynik bez sprawdzenia (Uniwersytet Aalto),
• sufler AI na rozmowach rekrutacyjnych, z którym zetknąłem się osobiście, i dane o podwojeniu tego zjawiska w pół roku,
• dlaczego początkujący konsultanci poprawili się o 34%, a najlepsi prawie wcale, i co to robi z premią za umiejętności,
• dlaczego najtańszym konkurentem pracownika staje się firmowy abonament na AI, skoro pensja nawet młodszego specjalisty to równowartość kilkudziesięciu takich abonamentów,
• eksperyment, w którym podpowiedź AI sprawiła, że „nie wiem" mówiło już tylko 3% badanych zamiast 44%,
• badanie, które daje nadzieję: myślenie działa jak mięsień i działa to w obie strony przez całe życie.

Artykuł ze wszystkimi źródłami: trojanczyk.pl/procesy-promptowe-zamiast-myslowych

„Nie, wszystko w porządku” kończy niezręczną chwilę w kilka sekund i niczym nie grozi. Szczera odpowiedź otwiera konflikt z człowiekiem, z którym jutro znowu siada się do pracy.

Znajoma menadżerka dostała z anonimowych ankiet druzgocący obraz swojej pracy. Zamiast mu uwierzyć, przeszła się po firmie i pytała ludzi twarzą w twarz, czy mają z nią problem. Niemal wszyscy zaprzeczyli. W tym odcinku opowiadam jej historię i sprawdzam w badaniach, dlaczego zapytani wprost mówimy grzeczne kłamstwa, a prawda o nas samych przychodzi tylko okrężną drogą.

W odcinku m.in.:

• dlaczego trudny feedback aż prosi się o sprawdzenie u źródła i czemu to zwykle zły pomysł,
• efekt MUM, czyli ponad pięćdziesiąt lat badań nad trzymaniem języka za zębami,
• 155 osób widziało problem na twarzy rozmówczyni, powiedziały o nim cztery,
• ślepa plamka: jak umysł zamalowuje to, czego o sobie nie widzimy,
• strzelanie do posłańca, czyli dlaczego najwięcej złości zbiera ten, kto przyniósł wieści,
• jak sam zbieram anonimowy feedback o sobie i czemu proszę o radę zamiast o ocenę.

Artykuł ze wszystkimi źródłami: [link do artykułu]

Powiązane teksty:
Ludzie, którzy naprawdę nas znają. O konstruktywnym feedbacku
Jak budować zaufanie w zespole
Samoświadomość lidera

#feedback #szczeryFeedback #efektMUM #zaufanie #ankieta360 #przywodztwo #lepszeDecyzje #slepaPlamka #informacjaZwrotna

Stoisz na pustym lotnisku, przed Tobą zygzak barierek, a w kolejce nikt nie czeka. Przejdziesz na wprost, czy grzecznie obejdziesz węża z taśm, którego nikt już nie zdejmuje, bo tłum dawno się rozszedł?

W tym odcinku rozkładam na części pierwsze coś, co robimy wszyscy, codziennie i prawie nigdy tego nie zauważamy. Kiedy chcemy coś poprawić, prawie zawsze coś dodajemy, zamiast odjąć. Okazuje się, że to nie lenistwo ani zła wola, tylko sposób, w jaki działa nasz umysł. A u kogoś, kto podejmuje decyzje za całą firmę, ta skłonność robi się najdroższa.

W odcinku m.in.:

• dlaczego mózg w ogóle nie wystawia odejmowania jako opcji (eksperyment z klockami, Nature 2021)
• czemu lider jest premiowany za dokładanie, a karany za odejmowanie
• jak po cichu rosną firmowe spotkania i ile to realnie kosztuje
• dlaczego to samo cięcie raz daje 5%, a raz 40%
• kiedy „upraszczanie" jest pułapką i czego nie wolno zdejmować
• dlaczego dodawanie kontroli to ten sam odruch, tylko ubrany w słowo „bezpieczeństwo"

Pełny artykuł ze źródłami na trojanczyk.pl

„Siedziałem nad tym z Claude'em" zaczyna dziś robić to, co kiedyś robiło „McKinsey to rekomendował".

AI w decyzjach lidera przestaje być tylko narzędziem do szybszej pracy. Coraz częściej staje się sposobem na to, żeby rozłożyć ciężar odpowiedzialności za to, co myślimy i co potem zrobimy. Opowiadam w tym odcinku, jak granica między wsparciem w myśleniu a oddaniem własnego osądu zaciera się tak niezauważalnie, że pierwszą osobą, która to dostrzega, nie jesteśmy my sami, tylko ktoś, kto siedzi obok.

W odcinku m.in.:

• model liczy prawdopodobieństwo następnego słowa, a nie prawdę
• co tak naprawdę znaczy przycisk „zdecyduj za mnie"
• majowe orzeczenie sądu federalnego, w którym „algorytm to sugerował" przestało być obroną
• zespół traci zaufanie do lidera, który chowa się za AI przy trudnych decyzjach
• jeden prosty nawyk przed użyciem AI w decyzji, który chroni własny osąd

Pełny artykuł ze źródłami i badaniami na trojanczyk.pl

Rozdziały:

0:00 Intro

0:11 Powitanie i wprowadzenie

1:19 Maszyna liczy prawdopodobieństwo, nie prawdę

4:01 Kiedy „algorytm to sugerował" przestaje być obroną

5:22 Dziesiątki stron, których nikt nie czyta

6:37 Ludzie widzą, kiedy lider się chowa

7:44 Czego tam naprawdę szukam

9:23 Jak nie oddać AI własnego osądu

10:12 Zakończenie

Obejrzałem czterdzieści filmów o tym, jak wykorzystywać AI w firmie. ChatGPT w prawie każdym, n8n w co trzecim. Automatyzacje, faktury, ofertowanie. Dużo konkretów. I prawie nic o tym, co sztuczna inteligencja robi z rolą człowieka, który firmą zarządza.

W tym odcinku mówię o rzeczach, których w tych filmach zabrakło. O osądzie lidera, który zaczyna się rozmywać, kiedy model podaje gotową syntezę. O kompetencjach zespołów, które powoli zanikają jak mięśnie pod ortezą. O pytaniach, których prawie nikt nie zadaje, a które powinny nie dawać spokoju każdemu szefowi firmy wdrażającej AI.

• Dlaczego publiczny dyskurs o AI jest głównie dyskursem operacyjnym
• Pętla informacji zwrotnej, która kłamie — i dlaczego w biznesie błąd wychodzi na jaw za późno
• Protezy kompetencyjne — kiedy AI zastępuje mięsień, który powinniśmy ćwiczyć sami
• Cztery pytania, które powinien sobie zadać każdy lider wdrażający AI
• Rekrutacja w czasach deepfake'ów i fałszywych CV
• Dane z badań BCG, Harvard, Nature, Oracle, KPMG i Eurostat

Pełna wersja tekstu ze źródłami i linkami do badań: https://trojanczyk.pl/ai-w-zarzadzaniu-firma-40-filmow-o-przywodztwie/

Jedno zdanie z filmu Droga zwycięzcy zmieniło sposób, w jaki myślę o przywództwie: „Umiejętności przywódcze mierzone są w sercach ludzi, którzy za nami idą."

W tym odcinku sprawdzam, co tak naprawdę odróżnia liderów, za którymi ludzie chcą iść, od tych, za którymi idą z obowiązku. I dlaczego to, co mierzymy w firmach, niewiele mówi o jakości przywództwa.

W odcinku m.in.:

• Dlaczego Steve Ballmer, Bob Nardelli i Carly Fiorina — mimo świetnych wyników finansowych — zniszczyli swoje organizacje
• Dane Gallupa: 21% zaangażowanych, 62% quiet quitters, 17% aktywnie szkodzących. Koszt? 438 mld dolarów rocznie
• Cztery rzeczy, których ludzie szukają u lidera (badania Ratha i Conchiego na 10 000 osób)
• Trzy historie: Rich Sheridan i Menlo Innovations, Vital Heynen i polska kadra siatkarzy, Joel Gascoigne i Buffer
• Bezpieczeństwo psychologiczne — dlaczego Google uznał je za ważniejsze od składu zespołu
• Co dzieje się w mózgu, kiedy rozmawiasz z dobrym liderem (badania fMRI)
• Pytanie Greenleafa, które każdy lider powinien sobie zadać

📄 Pełny artykuł ze źródłami i linkami do badań

71% liderów doświadcza znacząco wyższego stresu od momentu objęcia stanowiska. 40% rozważa odejście z pracy wyłącznie po to, żeby ochronić własną kondycję psychiczną. 55% prezesów miało w ostatnim roku problemy ze zdrowiem psychicznym.

Te liczby nie pasują do okładek magazynów biznesowych, gdzie liderzy wyglądają, jakby mieli wszystko pod kontrolą.

W tym odcinku opowiadam o quiet cracking, czyli cichym pękaniu. O zjawisku, które dotyka przede wszystkim tych liderów, którym zależy najbardziej. Ludzi, którzy przez lata dawali z siebie wszystko, a teraz tracą wewnętrzne zasoby szybciej, niż są w stanie je odbudować. Z zewnątrz wyglądają normalnie. Wewnątrz ich struktura zaczyna pękać.

Dowiesz się:

• Czym quiet cracking różni się od quiet quitting i wypalenia zawodowego
• Dlaczego ostatnie pięć lat było tak destrukcyjne dla liderów
• Jak wygląda ciche pękanie od środka i dlaczego trudno je zauważyć
• Co sprawia, że liderzy nie szukają pomocy, nawet gdy wiedzą, że mają problem
• Pięć konkretnych rzeczy, które możesz zrobić już dziś

Do tego odcinka przygotowałem bezpłatny siedmiodniowy kurs mailowy z wiedzą, która nie zmieściła się w nagraniu. Neurobiologia stresu, profesjonalne narzędzia diagnostyczne, interwencje poparte badaniami. Dla osób, które chcą pójść głębiej. Link do zapisu znajdziesz na https://trojanczyk.pl/quiet-cracking-ciche-pekanie/

Daj znać, czy ten format Ci odpowiada. Twoja opinia pomoże mi zdecydować, w jakim kierunku rozwijać te materiały.

Subskrybuj, żeby nie przegapić kolejnych odcinków.

#QuietCracking #CichePękanie #WypalenieLiderów #WypaleniZawodowe #ZdrowiePsychiczne #MentalHealth #LeadershipBurnout #Przywództwo #Leadership

Niektórzy liderzy mówią, że chcą podejmować decyzje w oparciu o dane. A potem i tak robią to, co "czują".

W tym odcinku pokażę Ci jak połączyć jedno z drugim - fakty z intuicją, liczby z rozmowami i analizę z działaniem.

Łatwo powiedzieć "opieraj się na danych". Trudniej zauważyć momenty, kiedy robimy to źle. Mamy wykresy, raporty, prezentacje pełne liczb, a decyzja i tak ma niewiele wspólnego z tym, co te dane naprawdę pokazują.

W tym odcinku myślę na głos o tym, jak podejmować lepsze decyzje. Nie idealne. Lepsze. Takie, z których nie trzeba się potem tłumaczyć ani przed sobą, ani przed zespołem.

Mówię o błędach, które sam popełniam. O szukaniu danych pod gotową tezę, o czekaniu na "pełny obraz", który nigdy nie nadchodzi, o myleniu jednej głośnej historii z trendem. I o nawykach, które pomagają mi się z tego wyplątać.

Bo dane to nie jest odpowiedź. To narzędzie, które pomaga zadawać lepsze pytania.

Na trojanczyk.pl możesz zapisać się na mój darmowy kurs "5 dni do lepszych decyzji" - pięć maili, w których pokazuję konkretne techniki - od rozpoznawania własnych błędów poznawczych, przez pre-mortem, aż po balans między intuicją a danymi.

#przywództwo #podejmowaniedecyzji #datadriven #lider #zarządzanie #intuicja #dane #decyzje