సత్యం శంకరమంచిగారి 'అమరావతి కథలు'నుండీ, "పువ్వుల్లేని విగ్రహాలు నవ్వాయి"

ఇది పుస్తకరూపంలో వెలువడిన సంపుటిలోని పదునాల్గవ కథ.

రథాలు ఊరేగింపుకి బయల్దేరే హడావిడిలో, ఆ పూలు కాస్త పడిపోయాయి. కొంచం నిరుత్సాహ పడినా, అమ్మవారు, అయ్యవార్ల విగ్రహాలలో చిరునవ్వు చూసిన నారాయణ, తనూ హాయిగా నవ్వేశాడు.

పసితనంలో ఇంట్లోని పెద్దవారిని అనుకరించటం, వాళ్ళు చేసిన పనులకి తమ స్వంత ఊహలు జోడించి, ఎంతో ఘనకార్యం చేసామని పొంగి పోవటం.... ఆ బాల్యం వైపు మనకు చెప్పకుండానే, మనకు తెలియకుండానే మనల్ని నడిపించి, ఈ రెండు పుటల్లోనే మళ్ళీ మనకు ఆ సంతోషమంతా తోడుకోమని చెప్తారు ఈ కథలో!   

రెండు మూడు పుటలు మించకుండా పాఠకులకు ఒక గొప్ప రసానుభూతి కలిగించగల కథలివన్నీ. తెలుగు సాహిత్యం పట్ల ఆసక్తి, మక్కువ ఉన్నవారందరూ కొని చదివి దాచుకుని, మళ్ళీ మళ్ళీ చదువుకోవలసిన/చదువుకునే అపురూప కథా మాణిక్యాలలో ఒకటి భాషా ప్రియులు, సాహితీమిత్రులకు పరిచయం, బహుశా పునః పరిచయం అనటమే సబబేమో; చేయాలన్న చిన్న ప్రయత్నం, నానుండీ.

దయతో విన్న మీకు నా కృతజ్ఞతలు. నా ఈ ప్రయత్నం మీకు ఏమేరకు ఆనందాన్ని కలిగించినా, నేను కృతకృత్యుడనైనట్లే. ఇది ఏమాత్రం పేలవంగా తోచినా, అది నా ప్రయత్న లోపమే.

ధన్యవాదాలు,

కొండుభొట్ల. చంద్రశేఖర్

Twitter ID: @Chandu1302