دکتر آنا لمبکه روان‌پزشک دانشگاه استنفورده.
سال‌ها با بیماران معتاد کار کرده، ولی چیزی که توی این کتاب نشون می‌ده، شگفت‌انگیزه:
تقریباً همه‌ی ما یک جورایی معتادیم.
نه فقط به مواد یا الکل، بلکه به هر چیزی که باعث ترشح دوپامین تو مغز بشه:
گوشی، شبکه‌های اجتماعی، خرید، سریال، حتی کار و موفقیت.

او می‌گه مغز ما مثل یه ترازو با دو کفه‌ست: کفه‌ی لذت و کفه‌ی درد.
وقتی کفه‌ی لذت سنگین می‌شه، مغز برای تعادل، کفه‌ی درد رو بالا می‌بره.
به همین خاطر بعد از یه روز پر از لذت، حس خستگی، پوچی یا بی‌حوصلگی سراغمون میاد.
این نه ضعف شخصیتی است، نه اتفاق تصادفی —
این عملکرد طبیعی مغزه برای حفظ تعادله.