این اپیزود به مرثیه و سوگ در موسیقی کلاسیک می‌پردازد.

در روزهایی که جامعه‌ی ایران در دلِ یک سوگواری تاریخی ایستاده است،

این قسمت تلاش می‌کند نشان دهد موسیقی چگونه می‌تواند

نه به‌عنوان تسلایی آسان،

بلکه به‌مثابه‌ی شکلی از ثبتِ تجربه و حافظه‌ی جمعی عمل کند.

از موسیقی آیینیِ باروک در آثار هنری پرسل،

تا «مارش عزا»ی شوپن که سوگِ جمعی را به تجربه‌ای درونی پیوند می‌زند؛

از رکوئیم‌های موتزارت و فوره،

تا مرثیه‌ی تکان‌دهنده‌ی پندرسکی برای قربانیان هیروشیما،

و در نهایت، سوگِ آرام و شخصی در آریای پامینا از اپرای فلوت سحرآمیز.

این اپیزود تلاشی است برای مواجهه با فقدان،

و برای اندیشیدن به این‌که موسیقی چگونه

می‌تواند حافظه، معنا

و امکانِ تداوم را زنده نگه دارد.