این پادکست صدایی است از دل رنجی که امروز مردم ایران از آن عبور می‌کنند؛ رنجی مشترک از خشونت، بی‌عدالتی، سوگ و فریادهایی که گاه در سکوت و بی‌خبری خفه می‌شوند. ما اینجا گرد هم آمده‌ایم نه برای تحلیل سیاسی، بلکه برای همدردی، مرثیه و ایستادن صادقانه در برابر خدایی که رنج انسان را می‌بیند.

آنچه در خیابان‌ها، خانه‌ها و دل‌های مردم ایران می‌گذرد، بیگانه با کتاب‌مقدس نیست. مزامیر پر است از فریاد کسانی که زیر ظلم می‌پرسند: «تا به که، خداوندا؟» و مراثی ارمیا صدای ملتی است که می‌گوید: «خداوندا، آنچه بر ما گذشته به یاد آور و بنگر.» این پادکست ادامه همان مرثیه‌هاست؛ مرثیه‌ای برای کشته‌شدگان، زندانیان، داغ‌دیدگان و آنان که در ترس و اندوه روزگار می‌گذرانند.

در این گفت‌وگو، اعتراض ما نه انکار ایمان، بلکه اعتراض مقدسی است که از دل ایمان برمی‌خیزد. ایمانی که حاضر نیست بی‌عدالتی را عادی جلوه دهد، و به جای سکوت تحمیلی، فریاد خود را در حضور خدا بلند می‌کند. همان‌گونه که مسیح بر صلیب فریاد زد: «خدای من، چرا مرا ترک کردی؟» او در رنج و تنهایی، شریک درد انسان شد و نشان داد که خدا از فریاد مظلوم نمی‌گریزد.

ما باور داریم که خدا رنج قوم خود را می‌بیند، ناله‌ها را می‌شنود و دردها را می‌شناسد، حتی اگر پاسخ فوری یا رهایی سریع در کار نباشد. این پادکست دعوتی است به ایستادن کنار مردم ایران؛ در سوگ، در اعتراض، در دعا و در امید. امیدی که از انکار درد نمی‌آید، بلکه از حضوری زاده می‌شود که به دل شکستگان نزدیک است و وعده می‌دهد که ظلم و مرگ، آخرین سخن تاریخ نخواهند بود.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.