Manolín fala con Federico García Lorca nunha fermosa poesía (en galego) e cunha declaración de amor pola nosa terra; fala, e moito, na terraza dun café-bar co mesmo Mario Benedetti; para seguir escoitando o poema sin voz de Xosé María Álvarez Blazquez e vendo a lus que alumea o camiño de Xosé María Díaz Castro.