Gilles Deleuze’ün bu kitabı, Spinoza’nın duygular teorisinden yola çıkarak resim sanatındaki kaos, katarsis ve yaratım süreçlerini derinlemesine inceler. Deleuze, ressamın boş bir tuvalle değil, zihindeki hazır kalıplar ve klişelerle mücadele ederek işe başladığını savunur. Sanatçı, bu klişeleri yıkmak için "diyagram" adını verdiği bir kaos ve felaket anından geçmek zorundadır. Cézanne, Turner ve Bacon gibi isimler üzerinden, resmin görsel bir temsil olmaktan çıkıp görünmez kuvvetleri görünür kılan bir güç haline gelişi betimlenir.