Σε αυτό το επεισόδιο δεν μιλάμε για την ιστορία που όλοι ξέρουν. Μιλάμε για όλα τα υπόλοιπα.

Με τον Γιάννη Κολέτσο βάζουμε μπρατσάκια και κουβεντιάζουμε για την έκθεση και για το πότε μια προσωπική ιστορία γίνεται δημόσια αφήγηση.
Τελικά ο κόσμος ψάχνει δράμα και αίμα ή όντως συγκινείται, πατάει like και πάει παρακάτω;
Μένει τίποτα; Αλλάζει κάτι;

Μαθαίνουμε για την πρώτη μεγάλη χαρά στο μετά (spoiler alert: έχει μέσα το μετρό της Αθήνας, το ακούσαμε κι αυτό), για πλάνα, ασχολίες (της υπομονής) και για το τι γίνεται όταν κλείνουν η κάμερα και τα μικρόφωνα.

Γιατί τελικά, κανείς δεν είναι μόνο η ιστορία του.
Ευτυχώς.

Bonus: η υπομονή του Γιώργου με την τεχνολογία δοκιμάζεται. Πάλι.