Kabuk bağlayan ama izi geçmeyen yaralarımın üzerinden nice şiiri geçti Yavuz Bülent Bakiler'in.

Dökmekten kaçındığım gözyaşlarımın süzülmesine sebep olup her satırıyla birer birer sildi.

Unutmadığım anıları hatırlattı bana, imkansızlığı bile sevmenin mümkün olduğunu, kabullenişinde sevdaya dahil olduğunu, gideni beklemenin yorgunluğunu, çaresizliğinde çaresi olduğunu, bir şiirle yüreğimi göğüs kafesimde tutmanın zorluğunu yaşattı, geçmiş, şimdi, gelecek demeden zaman kavramını sevmeye dahil etmeden zamansız sevmeyi öğretti.

Son olarak sizlere en sevdiğim şiirinin hikayesini bırakıyorum.